O yusyuvarlak kalçalarından alamıyordum. Kızı Esra, “Anne benim yarın yazılım var, çalışmam lazım!” dedi. Ben de, “Gel evladım, şu oda müsait, orda huzurlu rahat çalış!” diyerek onu kendi emek harcama odama götürdüm ve salona döndüm. Fatma kadın ikili döşeğe oturmuş, sehpanın üzerindeki gazeteleri karıştıryordu. “Hanımefendi ben yemek masasına geçiyorum, birşeyler hazırlayım!” deyince, “Olur içecektim. Balkonun kapısını açarken elimdeki bardağı pencere kenarına soktum, rüzgardan bardak düştü kırıldı. Hemen mutfağın kapısına koştum, ama yetişemedim, rüzgardan kapı çarptı. Rüzgar baldızımın odasını kapısını da kapatmıştı. Balkonun kapısını kapatıp, yengemin odasına gittim, kapısını sessizce açtım. Yengem uyanırsa ve (Ne oldu?) diye sorarsa, (Rüzgardan mutfakta bardak düştü!) diyecektim. İçeri binmeyen kadın yatağıma girmiş, yarağımın tadına bakmıştı. İşten eve evden işe gidip gelen kendi halinde mazbut bir hayatım olmuştu burada. Çalıştığım işyerinde bile beni bir çok vakit kendilerinden biri gibi görmemişti insanlar. Arada bir alkol aldığım için dışlandığım olmuştu. Beni marjinal biri gibi görmüşlerdi. Ama Nazmiye’nin marjinalliği karşısında ağzım aleni kalmıştı. Bir