Tekrar geldi, yüzü kıp pembe vaziyette, bornozu aldı odadan çıktı. Bir süre sonrasında baldızımın yanına gittiğimde, yengemin hitabı değişmiş, kekeliyordu güya. Ne sorarsam kısa cevap verip geçiştiriyor, başını sallıyordu. “Ne oldu baldız?” diye ısrar edince, “Benim Fotoğrafım sende ne geziyor?” dedi. Öyle bir utandım ki, yerin dibine girdim resmen. Yengemin kaldı, ama sonradan o da karşılık verdi ve dudağıma o şekilde bir yapıştı ki, heyecandan heryerim zangır zangır titriyordu. Deli şeklinde öpüşmeye başladık, dillerimiz birbirine dolanıyordu. Elleri de boş durmuyordu, tişörtümü yukarı sıyırmış, göğüslerimi birer birer okşuyordu. Ordan elinin biriyle pantolonumun düğmesini çözdü. Sonra elini içeri soktu ve ıslanmış külotumun üzerinden beni istemedi, ne oldu, beraber sıkıntı çekerek bu zamana geldik, kimseden para istemedik oldukça şükür, senden de bir şey istemem!” diyerek giyinmek istedi. Ben hemen yerimden kalkarak eteğimi tamamen çıkardım, sütyenimi açıp göğüslerimi özgür bıraktım, “Yapma şunu bana, artık bunların sahibi sensin, ye bitir, becer amımı!” dedim. “Olmaz abla yapmam!”