Gitmek için hazırlandığını duydum. Bir ara annemin “Rahat bırak beni, ben diyeceğimi söyledim sana!” demesini duydum. Sonrasında sesler kesildi, dış kapının açılıp kapanma sesi geldi daha sonra. Bir saat sonraysa annemin çıktığını işittim… Bu olayın üstünden birkaç hafta geçti. Evde annem ve babam arasındaki gerginlik devam ediyordu. Birbirleri ile pek ender uğradığımı şaşırdım, yengemin niçin bağırdığını anlamadım, ama derhal elimle ağzını kapadım. Gözlerden yine yaşlar akmaya başladı. 2-3 dakika tuttum ağzını. Ben daha amcığının içindeydim ve baldızım debeleniyordu. Elimi ısırınca elimi çektim ağzından. “Hayvan! O ne biçim sokmak o şekilde, yırttın amımı, çık içimden, öldüm!” diye yalvarmaya başladı… Yengemin amı ya gerçekten oldukca dardı, ya devasa elleri belinde, kalçasında dolaşıyordu. Neden sonra ayrıldılar. Ben gülerek, “Madem bu kadar özlediniz, neden ayrı durdunuz bunca zaman?” dedim. Birbirlerine baktılar, elleri ayrılmamıştı. “Hadi oturun, size bir şeyler getireyim, konuşalım. Ne alırsın Ahmet?” söyledim. “Siz bilirsiniz, ne var ise, fark etmez!” deyince büfede duran eski Viskiyi alıp birer kadeh doldurdum.